που βρήκα τη δύναμη την ψυχική να μονάσω;
στη φωνή σου
που συγκλίνει με το περιεχόμενο του έρωτα
και μετά επιστρέφει
στις ανεξαγόραστες δοκιμές της
πάντα
αληθινή
αυτός ο βορράς της θάλασσας
δεν έχει τόπο
δεν έχει παρεκκλήσι
να ανέβει τα σκαλιά της αλήθειας
και να συρθεί στη φωτιά του
να ξεκινήσει
και να χαθεί
στις αθάνατες πέτρες του ήλιου
των αιώνων
έφυγα
από την τροπή των ανθρώπων
μέσα στο αίμα
της αγάπης
του Θεού
στους μικρούς αιώνες
της ψυχής μου
θαύμασα το φως
θαύμασα τον έρωτα και τους αμφορείς του
σαν γιος της πέτρας του θείου
που απλώνεται
στο φως
και στην απέραντη καθ` ομοίωσή του [...]
