Με μεγάλη ευαισθησία η συγγραφέας πονά για τη φύση που καταστρέφουμε, χωρίς να `χουμε πάρει την άδεια από κανέναν.
Τη φύση που δανειστήκαμε και που έχουμε υποχρέωση να την παραδώσουμε στα παιδιά μας. Άπληστα και ανόητα πολλές φορές, φτάσαμε σήμερα σ` οριακό σημείο.
Ο Σπάρτακος είναι ένα ροζ τριαντάφυλλο που αποφασίζει να δράσει...
Είναι το συλλογικό παράπονο της φύσης που πεθαίνει χωρίς να κάνουμε τίποτα γι` αυτήν;
