[. . .] Οι παγκόσμιες εξελίξεις, οι καθεστωτικές αλλαγές και οι συσχετισμοί στην ΝΑ Ευρώπη, έχουν απομακρύνει, μέχρι σχεδόν μηδενισμού, τις ανάγκες κλασικής αμυντικής αντιμετωπίσεως των γειτονικών μας κρατών, πλην της Τουρκίας. Όμως δεν έχουν αποσβέσει τους κινδύνους και τις απειλές της «Ασφαλείας» της Χώρας μας. Οι ίδιες χώρες, για τους ιδίους λόγους, πλην της εντάξεως σε αντίπαλο συνασπισμό, οι οποίες συνιστούσαν απειλές, συνθέτουσες το αμυντικό μας πρόβλημα, εκφράζουν σήμερα, με άλλες μεθοδεύσεις και διατυπώσεις, απειλές κατά της ασφαλείας της Χώρας. [. . .]
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
