(. . .) Εραστές με πρόσωπα από μάρμαρο, πηλό ή σάρκα. Κορμιά γνώριμα και άγνωστα, ποθητά ή αδιάφορα. Στιγμές όπου ο πόθος συγχέεται με την περιέργεια, το χθες με το τώρα και το αύριο. Απλές, καθημερινές καταστάσεις που διογκώνονται, παραμορφώνονται ή διολισθαίνουν απρόσμενα στο παράλογο. Όπως σημειώνει στον πρόλογό του ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, «το ξάφνιασμα στης Ελένης Αυγούστου το γράψιμο, είναι το πιο κοινό και αναμενόμενο συμβάν, ένα συμβάν που διασχίζει τον συμβατικό χώρο της καθημερινότητας με την άνεση μιας λεπίδας που κόβει ένα κομμάτι βούτυρο».
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
