Κατά το μεσημέρι, καβάλα πάνω στον κανελή του και με τη στραταρχική ράβδο στο χέρι, ο Σχολεμβούργος κατευθύνεται προς το εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο των Τούρκων, περνώντας μέσα από σωρούς στρατιωτών, Κερκυραίων και Εβραίων, οι οποίοι τον επευφημούν. Ο στρατάρχης αντικρίζει τα όσα άφησαν οι Τούρκοι. Βρίσκει εξήντα πυροβόλα μεγάλου διαμετρήματος, μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών και εκρηκτικών υλών, γύρω στα χίλια άλογα, μουλάρια και καμήλες, επίσης σφάγια και τρόφιμα σε αφθονία. Στη μέση του στρατοπέδου στέκεται ανέγγιχτη η μεγαλόπρεπη μεταξωτή σκηνή του σερασκέρη, το πάτωμα της οποίας καλύπτεται από πολύτιμα χαλιά· πάνω στα χαλιά στέκεται ένα ντιβάνι, και πάνω του ακουμπά ο ναργιλές. Σ` αυτήν τη σκηνή ανακρίνει ο στρατάρχης τους λιγοστούς αιχμαλώτους, τους οποίους έφερε ο Σάλα. Η Έλενα και ο Στρατηγός στέκονται δίπλα του. Του φέρνουν έναν νεαρό Γάλλο, με τον οποίον ο Ματθίας είναι σε θέση να συνομιλήσει δίχως διερμηνέα. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]