«... Λέω να μην αρχίσω την ιστορία από κείνη τη νύχτα που ένιωσα να βγαίνει το μυαλό μου έξω από το κορμί μου, επειδή η Μαρία, η αγαπημένη μου, η ζωή μου, η σάρκα μου, κοιμόταν στο κρεβάτι μας με τον Φάνη, τον μοναδικό μου φίλο. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι, καθώς με λαχτάρα άνοιξα την πόρτα της κρεβατοκάμαρας κρατώντας στα χέρια μου μια αγκαλιά λουλούδια, είδα στο κρεβάτι μας, το κρεβάτι που είχαμε μαζί διαλέξει για να σμίγουνε κάθε νύχτα τα κορμιά μας, για να σμίγει το ανεπανάληπτο μεγαλείο της εξέγερσης της σάρκας και της τρυφερότητας, είδα...».
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
