Βρήκα ένα μέρος ανάμεσα σε δύο χοντρές ρίζες και έκατσα αναπαυτικά. Ακούμπισα στον κορμό. Όλα έρχονται σε `μένα. Οι φραγμοί από το μικροσκοπικό μου εγώ έχουν κατά κάποιον τρόπο ξεπεραστεί, έχουν πέσει, και το άπειρο διάστημα, η πολύμορφη δημιουργία με τις μυριάδες εκφράσεις της περνάει ανεμπόδιστα και με πλημμυρίζει. Είμαι ένα αδεινό κοχύλι που δέχεται παθητικά όλα τα κύμματα στην άκρη μιας θάλασσας. Είμαι η φάλαινα κι αισθάνομαι μ` αγαλίαση όλον τον υδάτινο όγκο. Είμαι το πουλί που χύνεται στον αέρα και φτεροκοπάει στον τετραδιάστατο χώρο-χρόνο. Είμαι το σαρκοβόρο που τινάζεται με την ενέργεια της πολυσύνθετης αρμονίας των μυώνων του για ν` αρπάξει την λεία του και είμαι το ήμερο ταπεινό ζωάκι που κομματιάζουν τα νύχια και τα δόντια του. Είμαι η χαρά και η λύπη. Η αγωνία και ο θρίαμβος. Είμαι το ατελείωτο διάστημα και η ελάχιστη λεπτομέρεια. Είμαι το διάπυρο πλάσμα, οι εκρυγνιόμενοι ήλιοι, οι περιστρεφόμενοι γαλαξίες.