Το πρόβλημα του ντόπινγκ στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ ένα σοβαρό κεφάλαιο στην επίσημη αθλητική μας ιστορία. Οι αθλητικές ομοσπονδίες και η εκάστοτε πολιτική ηγεσία του αθλητισμού στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρθηκαν για την ουσία του προβλήματος, που είναι η υγεία των αθλητών και η ίδια τους η ζωή, η οποία τις περισσότερες φορές τίθεται σε κίνδυνο, αλλά είχαν ως μοναδική τους ενασχόληση να μη δεχθούν αυτοί τη «ρετσινιά» και την ευθύνη για κάποιον αθλητή που θα βρεθεί «ντοπέ». Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε το γεγονός ότι από την αθλητική ηγεσία προς τις ομοσπονδίες και τα αθλητικά σωματεία δεν υπάρχει κεντρική κατεύθυνση για ουσιαστικό υγειονομικό έλεγχο στους αθλούμενους, αλλά και συντονισμένη προσπάθεια για συστηματικούς ελέγχους ντόπινγκ στους αθλητές των σωματείων, οι οποίοι να λειτουργούν αποτρεπτικά για τη χρήση εργογόνων φαρμακολογικών ουσιών. [. . .]

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]