«Βλέπεις δύο ανθρώπους, έναν άντρα και μια γυναίκα, που ζουν εδώ και καιρό μαζί και γνωρίζουν ο ένας τον άλλο απ` έξω κι ανακατωτά. Είναι, σαν να λέμε, ένα σώμα μια ψυχή, ο ένας κομμάτι του άλλου. Άνθρωποι που ξυπνάνε μαζί κάθε πρωί και πηγαίνουν κάθε βράδυ πάλι μαζί για ύπνο, που η οικεία καθημερινότητα μαζί με την αμοιβαία σαρκική έλξη διαμορφώνουν κάτι σαν κατάσταση ευτυχίας και πλήρωσης, κάτι σαν αυτό που ορισμένοι συνηθίζουν να ονομάζουν `αγάπη`. Και κάποια ωραία πρωία ξεσπάει μια αντιπαράθεση, ένας καβγάς και . . . ιδού το αποτέλεσμα! Η εμπιστοσύνη, η σταθερότητα, ακόμα και η ίδια η υπόσταση αυτής της σχέσης αρχίζουν να κλονίζονται και να αμφισβητούνται. Μόνο το διαφαινόμενο μέγεθος της καταστροφής παραμένει μέχρι το τέλος αδιόρατο. . . ». Ένας από τους μεγάλους συγγραφείς της γερμανικής λογοτεχνίας, ένα μυθιστόρημα που έγινε ταινία από τον Φασμπίντερ, ένα θέμα που αφορά τον καθένα.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]