Τέλος του αιώνα. Αθήνα. Μια ολόκληρη γενιά χαμένη ψάχνει προσανατολισμό, ζητάει το μανιφέστο της. Η Λυδία, ο Φώτης, ο Ποσειδώνας, 3 έφηβοι, μαζί. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες πλησιάζουν, θα στήσουν μια δουλειά για να επιβιώσουν, πέρα απ` τους κανόνες, θα επιβάλλουν τον τρόπο τους. Ήρωες ωμοί, δεν διστάζουν, ξεχύνονται. Η ζωή καταγράφεται, όπως είναι, αστεία, τραγική. Ο Ποσειδώνας σε overdose μιλάει με τη Μαρία Κάλλας, ο Φώτης σε speed ρουφάει drugs, η Λυδία ένα αγρίμι μεταφυσικό. Ο λόγος τρυπάει, οι ήρωες οριακοί, οι καταστάσεις ακραίες. Αγριότητα, πεζοδρόμιο, ρυθμοί.
Η «Μπλε καρδιά» είναι μια κραυγή, σαν ένα άγριο παραμύθι, δεν νιάζεται για τις ευθύνες, βουτάει στον ρεαλισμό. Ο τρόπος ζωής είναι η αφορμή, η ίδια η ζωή είναι η αιτία.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]