Θεωρώ ιδιαίτερη έννοια και ευλογία του Θεού, που μεταξύ των μαθητών μου στη Θεολογική Σχολή συμπεριλαμβάνονταν και μερικοί από την `αγία Ρωσία.`. Ανάμεσα τους ήταν και η αριστούχος φοιτήτρια μου Ευγενία Ζούκοβα, πού έγραψε τούτο το ωραίο βιβλίο, που κρατάτε στα χέρια σας. Σεμνή και ταπεινή, φιλόπονη και φιλομόναχη, κέρδισε γρήγορα τη συμπάθεια των συναδέλφου της και των διδασκάλων της. Στα φροντιστήρια της Αγιολογίας και της Υμνολογίας έδειξε την ευφυΐα και την επιστημοσύνη της, όπως και στα επιλεγόμενα μαθήματα της Παλαιογραφίας και της Κριτικής Εκδόσεως Αρχαίων Κειμένων, στα οποία συναγωνιζόταν -παρά τις δυσκολίες διαμονής και σπουδών σε ξένη χώρα-τους Έλληνες συναδέλφους της, πού είχαν τα Ελληνικά ως μητρική τους γλώσσα, μα είχαν και την ατυχία να . . . σκοντάψουν στο μονοτονικό των τελευταίων χρόνων. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]