Δεν μου έφτανε που δεν εύρισκα γυναίκα, η γιαγιά με άγχωνε ακόμη περισσότερο. Υπήρχαν περίοδοι στη ζωή μου που οι γυναίκες περίσσευαν, και άλλες που δεν υπήρχαν ούτε για δείγμα. Ανέπτυξα έτσι την αφηρημένη «θεωρία της συγκέντρωσης», σύμφωνα με την οποία τα πάντα έχουν την τάση - για κάποιον χαοτικό λόγο - να συγκεντρώνονται, και το ίδιο συμβαίνει και με τις γυναίκες. Σαν να μην έφτανε η αγαμία μου και η ψυχολογική πίεση από τη γιαγιά, οι φωνές της Αννούλας, λίγο πριν φτάσει σε οργασμό, ακούγονταν κάθε βράδυ όλο και πιο έντονες. (. . .)
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
