Η έκδοση αυτού του βιβλίου αποτελεί, κατ` αρχήν, ένα προσωπικό χρέος προς τον πατέρα μου, που παρά το βάρος της ενοχής και της μνήμης που τον κατάτρεχε, αυτός, ένας από τους ελάχιστους επιζήσαντες από τα στρατόπεδα του Ολοκαυτώματος, συνέλεξε το υλικό και το αρχειοθέτησε. Ήταν ο δικός του φόρος τιμής στη γυναίκα του, στον γιο του, στους γονείς του, στ` αδέλφια του, στους φίλους του, στους ομόθρησκους του που δεν γύρισαν. Και παρόλο που δεν πρόλαβε να το δει τυπωμένο, νομίζω ότι η ψυχή του τώρα κάπως θα ανακουφιστεί, που ο γιος του ολοκλήρωσε αυτό το χρέος. (. . .)
[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]
