Όπως είναι γνωστό, το Μουσείο Μπενάκη διαθέτει μια από τις σημαντικότερες συλλογές κοσμημάτων, καλύπτοντας όχι μόνο την ελληνική παραγωγή από την αρχαιότητα ως την βυζαντινή εποχή και από την περίοδο της ξενοκρατίας ως τα νεότερα χρόνια, αλλά και την ευρωπαϊκή του 18ου και του 19ου αιώνα κυρίως. Εξίσου γνωστός όμως είναι και ο αγώνας που καταβάλλει προσπαθώντας να διαδώσει την ιδέα ότι οι μουσειακοί οργανισμοί οφείλουν να τιμούν ισότιμα το παρελθόν και το παρόν της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Κάπως έτσι νομίζω πως φωτίζεται η διοργάνωση της εκθέσεως της Λίνας Φανουράκη, σαν διακήρυξη πίστεως για τη θέση που δικαιωματικά κατέχει το κόσμημα στην ιστορία της τέχνης, μια θέση ανώτερη οπωσδήποτε από την καθιερωμένη συμβατική του κατάταξη στις `εφαρμοσμένες` τέχνες. Η ανάγκη άλλωστε του στολισμού που εκπροσωπεί, παρακολουθεί από κοντά τις απόπειρες του ανθρώπου να εκφράσει ένα αίτημα καλαισθησίας, να εκφραστεί δηλαδή και ο ίδιος με όσες δυνατότητες προσφέρουν οι άπειρες παραλλαγές των γοητευτικών μεταμορφώσεων του κοσμήματος από την πρώτη του εμφάνιση ως τις μέρες μας.
Στο ιστορικό της πιο πρόσφατης νεοελληνικής χρυσοχοΐας είναι εγγεγραμμένες αρκετές πρωτότυπες, ευφάνταστες, επαναστατικές, θα έλεγα, επιδόσεις. Ανάμεσά τους, οι δημιουργίες της Λίνας Φανουράκη δικαιούνται αναμφίβολα το χειροκρότημα της μουσειακής αγωγής.

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]