Το Λεξικό της Απανθρωπίας συνθέτει διάφορες και αντιφατικές δέσμες γλωσσικής σκέψης και πράξης. Με νιτσεϊκή οργιαστική αγαλλίαση γαιδουροφωνάζει ένα απύθμενο Ναι στο δυναμισμό και τη γονιμότητα του ανθρώπινου πνεύματος, που πλάθει, αναπλάθει, κατακερματίζει και κονιορτοποιεί, για να ξαναζυμώσει το γλωσσικό πηλό. Πιστό σε ένα ολικό όραμα της γλωσσικής πραγματικότητας, το «Λεξικό της Απανθρωπίας» προσφέρει ένα εκρηκτικό μείγμα καυστικής ειλικρίνειας και λεκτικού πειραματισμού. Μια βιολογία της γλώσσας, που θα θέσει στο περιθώριο την κοντόφθαλμη, διεφθαρμένη, και πάσχουσα από γεροντική ανία Γλωσσολογία. Πολλά επιρρεπής γλωσσολόγος, ο συγγραφέας έχει εκτρέψει τον πακτωλό της ελληνικής γλώσσης σε ακατάληπτες ψυχοσωματικές κοιλότητες. Οξυδερκής γαρ της γλωσσογαμίας χειριστής και πληθωριστικός κενοτόμος, πεονίζει το φλάμπουρο της νοησιαρχικής διακονίας, γαργαλιεύει τα στίφη καυτών παρθένων της ημεδαπής παράδοσης, γιαουρτοβολεί την αμηχανία του κόψιμου παραμοντερνισμού, χρησιμεύει την ανακύκλωση του φορέα γλωσσικής εξάρτησης, και εμβολίζει παρδαλοτρόπως τις μεταφυσικές αγονιωδίες του Χρημαχεστηρίου Αξιών Αθηνών. Γιατί χωρίς έμβολο, συνένεση δε γίνεται. . . Ούτως λαλείν: Νιαγάρα, αδελφοί! Νιαγάρα! (Ζωσιμάς Σουμελίδης).

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]