Αδυσώπητος, υπερκινητικός, κυκλοθυμικός, επίμονος, σχολαστικός, ελευθεριάζων, χιουμορίστας, τυπικός, ανέστιος, ανεκπλήρωτος, επιθυμητικός, με ένα γέλιο συνεχές -γέλιο θυμηδίας, ειρωνείας, φιλότητας και αρχαίο γέλιο εκφοβισμού- να του σχίζει το πρόσωπο και το πνευματώδες μέτωπό του να έχει φτάσει ως τα αυτιά, με ενδυμασία κυνηγού ή αντάρτη -τι να κυνηγά και ποιος να τον κυνηγά-, ο Μανιδάκης βγαίνει στη σκηνή επαναλαμβάνοντας μερικές μοναχικές εκπυρσοκροτήσεις στο διάστημα. Πολλοί τον παίρνουν πολύ στα σοβαρά, γιατί το αξίζει, κι άλλοι δεν έχουν ακόμη προφτάσει να τον γνωρίσουν. Αμφίβολο αν ο ίδιος γνωρίζει τον εαυτό του, πράγμα που το γνωρίζει, σε αντίθεση με τη γενική εντύπωση των παρισταμένων ότι αυτονοήτως γνωρίζουν αυτό που είναι ο εαυτός τους, με κίνδυνο βεβαίως να τον υπερτιμούν. Ο Μ. παρουσιάζει ένα έργο πολύ περισσότερο ευανάγνωστο από τον ίδιο του τον εαυτό. Είναι κατάντια της ελληνικής αρχιτεκτονικής να ενδιαφέρεται για τα πρόσωπα που την εκφέρουν ή μήπως αυτό της επιτρέπει να είναι -εκτός από φτωχή- κομμάτι υπεροπτική; Είναι αδιαχώριστο το έργο από το πρόσωπο και η ανίχνευση των δύο οδηγεί στην ανίχνευση του προσώπου του έργου, περιοχή άκρως ενδιαφέρουσα, ίσως επειδή παραμένει διαρκώς μυστική. [...]

[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]