(...) Όλες αυτές οι ιστορίες που διακρίνονται για τη θυμοσοφική τους κρίση και τη χιουμοριστική τους διάθεση, έχουν υποστεί μια επεξεργασία και προσαρμογή στον κρητικό ιδιωματικό λόγο, και για να διαφυλαχθούνε κάποια σχήματα του τοπικού μας ιδιώματος και για να διασωθούν ορισμένες λέξεις του παραδοσιακού μας λεξιλογίου, που κινδυνεύουν να αποξεχαστούν, να σβήσουν και να χαθούνε. Απαραίτητος εξάλλου κρίθηκε ο εμπλουτισμός τους με στοιχεία από τη λαϊκή μας παράδοση και από τα λαϊκά ήθη και έθιμα της κρητικής υπαίθρου, ώστε να γίνουν πιο ζωντανές, πιο παραστατικές και ενδιαφέρουσες, μα και για να αποπνέουνε ταυτόχρονα περισσότερη κρητικάδα. (...)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]