Η Ειδική Αγωγή έχει κάνει την τελευταία εικοσαετία σημαντικότατα βήματα οργάνωσης και ανάπτυξης στη χώρα μας. Η δημιουργία αρκετών Ειδικών Σχολείων και η λειτουργία σημαντικού αριθμού Τμημάτων Ένταξης (Ειδικών Τάξεων) στα `κανονικά` σχολεία δείχνει την αλλαγή της στάσης της Πολιτείας απέναντι στα παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού θεωρεί πλέον καθήκον της την εκπαίδευση των ατόμων αυτών.
Τα ΑμΕΑ αποτελούσαν για δεκαετίες και αιώνες τα προστατευόμενα μέλη της εκκλησίας, φιλανθρωπικών οργανώσεων, ιδρυμάτων, συλλόγων γονέων κλπ. Σήμερα δεν συμβαίνει το ίδιο. Το κράτος ανέλαβε την στήριξη των ατόμων αυτών, γιατί αυτό επιβάλλουν οι αρχές της δημοκρατίας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Δεν αρκεί βέβαια μόνο η θέληση της πολιτείας, η οποία θεσπίζει νόμους και εκδίδει διατάξεις για να αναβαθμίσει την Ειδική Αγωγή στην Ελλάδα. Χρειάζεται ευαισθητοποίηση των εκπαιδευτικών, των γονέων, των τοπικών αρχών, του κοινωνικού συνόλου. Εκείνος που κατά πρώτο λόγο θα πρέπει να ευαισθητοποιηθεί και να ενημερωθεί πάνω στα θέματα της Ειδικής Αγωγής (μαθησιακές δυσκολίες, προβλήματα συμπεριφοράς, δυσλεξία κλπ.) είναι ο δάσκαλος του γενικού σχολείου, ο οποίος βιώνει καθημερινά τα προβλήματα μαθητών με διάφορες αδυναμίες και καλείται να δώσει λύσεις. [...]

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]