Η μελέτη αυτή δεν είχε σκοπό να βιογραφήσει τους ζωγράφους των εικονιζόμενων στο κείμενο αυτό, αλλά να δώσει τη μορφή της εποχής και να ιστορίσει όσο πιο πολύ γίνονταν το ρόλο που η εποχή αυτή διαδραμάτισε στην εξέλιξη του πολιτισμού της Επτανήσου και συνέτεινε τόσο στη διάδοση αυτού του πολιτισμού, και στην εδραίωσή του, όσο και στην αναθεώρηση μιας θεωρίας που χωρίς υπερβολή αλλοίωνε το σκοπό της τέχνης και τη σχέση της με την θρησκευτική αντίληψη του ανθρώπου. Είναι αλήθεια πως οι ζωγράφοι και γενικά οι δημιουργοί δεν μιλάνε συνήθως για την τέχνη, την τέχνη τους. Και εννοώ πως δεν αναφέρονται σ’ εκείνα τα ιδιαίτερα ξεσπάσματα της δουλειάς τους που μας οδηγούν στα μυστικά της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Και τούτο, γιατί δεν είναι εύκολο. Είναι κάτι σα να μιλάς και συγχρόνως ν’ ακούς. Επίσης τα λόγια δεν αντικαθιστούν ποτέ το έργο και περισσότερο την κίνηση. Έξω όμως από το χορό πολλά τραγούδια λένε. Και καταντάει να τα λένε άλλοι κι’ αυτοί να ακούν. Μα όταν οι άλλοι μιλάνε για το έργο τους πιστεύοντας αυτοί οι άλλοι πως το μάντεψαν αυτοί κοιτάζουν αλλού. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]