Η Ιστορία χρωστά πολλά στον ενθουσιασμό των ερασιτεχνών ερευνητών. Πολύ συχνά μάλιστα το ιστοριοδιφικό τους έργο προηγείται χρονικά της έρευνας και της ιστοριογραφικής αξιοποίησης ενός θέματος που επιχειρούν οι επαγγελματίες ιστορικοί. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η συμβολή των ανθρώπων εκείνων που για ποικίλους λόγους όχι απλώς είχαν ευκολότερη πρόσβαση στο σχετικό με τις έρευνές τους ιστορικό υλικό, αλλά που, επιπλέον, είχαν βιωματική σχέση μαζί του· και συνεπώς ήταν σε θέση να γνωρίζουν -και να ερμηνεύσουν- πρόσωπα και πράγματα και γενικά ιστορικά δεδομένα που για τους `τρίτους` ήταν μάλλον δυσπρόσιτα και δυσερμήνευτα.
Οι εκτιμήσεις αυτές αφορούν, νομίζω, τους συγγραφείς του βιβλίου αυτού, με τους οποίους είχα την τύχη να συνεργαστώ για ένα διάστημα και, συνεπώς, να γνωρίσω από κοντά τον μόχθο που κατέβαλαν για να προκύψει ο παρών τελικός και εξαιρετικά πλούσιος καρπός των ερευνών τους. Ιδιαίτερα εξετίμησα το ιστοριογραφικό πάθος ενός από τους συντελεστές του βιβλίου, του Συνταγματάρχη Υγειονομικού, ιατρού κ. Χρίστου Παπαγιάννη, ο οποίος με εξέπληξε με την αγωνία του για την ορθολογικότερη και συστηματικότερη κατάταξη του απέραντου και από τη φύση του ετερόκλητου υλικού που αφορά την πολύχρονη ανέλιξη του 424 Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείο Εκπαιδεύσεως (ΓΣΝΕ).
Από τις πρώτες κιόλας σελίδες του τόμου ο αναγνώστης θα διαπιστώσει ότι τελικά η παρουσίαση της πορείας του 424 ΓΣΝΕ δεν διαφωτίζει μόνο την εικόνα της νοσηλείας και της ιατρικής στρατιωτικής εκπαίδευσης της Θεσσαλονίκης από τις παραμονές της απελευθέρωσής της ως τις μέρες μας· συνιστά ταυτόχρονα σημαντικό κεφάλαιο της συνολικής ιστορίας και της πόλης και της ευρύτερης Μακεδονίας για ένα διάστημα που ξεπερνά τον αιώνα. Εξάλλου, με αφορμή το νοσηλευτικό και κοινωνικό έργο του Νοσοκομείου, τον αντίστοιχο ρόλο του ανθρώπινου δυναμικού του, αλλά και τα στοιχεία που αφορούν τους ανθρώπους που νοσηλεύτηκαν σ` αυτό, οι συγγραφείς των επιμέρους κεφαλαίων του βιβλίου καλύπτουν με την έρευνά τους ποικίλες φάσεις και όψεις της σύγχρονης ελληνικής στρατιωτικής, πολιτικής, κοινωνικής, εκπαιδευτικής και, βέβαια, ιατρικής ιστορίας. Έχουμε λοιπόν την προσδοκία ότι ο τόμος αυτός θα αξιοποιηθεί με τον δέοντα τρόπο από εκείνους που θα επιχειρήσουν στο μέλλον να δώσουν μια πληρέστερη εικόνα της συνολικής ιστορίας του τόπου μας. Αυτή τελικά θα είναι και η ανταμοιβή όλων όσοι συμμετείχαν στην ωραία αυτή συλλογική και ανιδιοτελή προσπάθεια

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]