Παρακολουθήσας ως διοικητής του 34ου Πεζικού Συντάγματος την εις Ουκρανίαν και Κριμαίαν της Ρωσίας εκστρατείαν του Ελληνικού στρατού, τω 1919, άμα τω πέρατι αυτής, συνέλαβον την ιδέαν να εξιστορήσω τα κατ’ αυτήν, ίνα μη μείνωσιν άγνωστοι εις το Ελληνικόν κοινόν μηδέ καλυφθώσιν υπό του πέπλου της λήθης πράξεις όντως ηρωικαί και αρεταί θαυμασταί, ας επέδειξαν τα τέκνα της Ελλάδος και μακράν αυτής ευρεθέντα ανά τας ατέρμονας πεδιάδας της παγεράς Ρωσίας. Εν τούτοις, φοβούμενος μήπως η υπερβολική σπουδή βλάψη την αρτιότητα και την ακρίβειαν της εξιστορήσεως, ανέβαλον την δημοσίευσιν επί αρκετόν χρόνον, ίνα εν τω μεταξύ συμπληρώσω κατά το δυνατόν τας ειδήσεις μου και ελέγξω την ακρίβειαν αυτών. Ήδη περατώσας το έργο εκδίδω αυτό εις βιβλιον υπό τον τίτλον «Ιστορία της εις Ουκρανίαν και Κριμαίαν υπερποντίου εκστρατείας του Ελληνικού Στρατού κατά το 1919». Ως πηγάς προς σύνταξιν του έργου τούτου εχρησιμοποίησα στοιχεία επίσημα, ήτοι διαταγάς, εκθέσεις, αναφοράς, έγγραφα, πορίσματα ανακρίσεων και επίσημα πολεμικά ημερολόγια, προς τούτοις δε και ατομικάς μου εντυπώσεις και αναμνήσεις, ως και πληροφορίας συναδέλφων και εν γένει πάσαν ανεπίδεκτον αμφιβολίας πληροφορίαν, προερχόμενην εξ αυτόπτων, αλλά και αξιοπίστων μαρτύρων.

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]