Επί 13 αιώνες, οι ιστορικοί μελέτησαν όλες τις πτυχές των επιτυχιών του Ισλάμ. Οι θρησκειολόγοι ερεύνησαν τη σχέση του με τα ιερά κείμενα και με τις θρησκευτικές παραδόσεις άλλων θρησκειών και οι κοινωνιολόγοι ανέλυσαν όσα στοιχεία και δυνάμεις συνθέτουν το σύστημα της μουσουλμανικής κοινωνίας. Σήμερα, όμως, τους διανοούμενους, μουσουλμάνους και μη, απασχολεί ο γνωστός θρησκευτικός φανατισμός τους, στην προσπάθειά τους να διεισδύσουν στις Δυτικές Κοινωνίες. Όχι, βέβαια, όπως ενέργησε κατά τη διάδοση στις χώρες της Ασίας και της Αφρικής, με τη δύναμη του ξίφους και την εφαρμογή του μουσουλμανικού νόμου (Shiaria) ούτε τη θεοκρατική του δομή, αλλά διατηρώντας μόνο πέντε βασικές διδασκαλίες του Κορανίου. Ο συγγραφέας, ακολουθώντας την ιστορική πορεία του Ισλάμ, από την εμφάνιση του έως σήμερα, ερεύνησε το προϊσλαμικό περιβάλλον, τεκμηριώνοντας τους λόγους της εξόδου των Αράβων από την Αραβική χερσόνησο και τις επιτυχίες τους στις βυζαντινές επαρχίες της Παλαιστίνης, Συρίας και Αιγύπτου και στις λοιπές χώρες μέχρι την Ισπανία. Με έμφαση στις απώλειες της Ορθοδοξίας και συνακόλουθα του Ελληνικού Έθνους, αναφέρεται στην πληγή για το έθνος μας του Εξισλαμισμού και τη διάλυση των χριστιανικών κοινοτήτων της Ανατολής.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]