Η ποίηση είναι έξοχο έργο του ανθρώπου. Ακόμη και σε μία εποχή "αντιποιητική" είναι έργο που αντιστέκεται στον σαδισμό των οικονομικών μεγεθών, στη σκληρότητα της μονομέρειας του "εγώ".

Ο Σεφέρης γράφει: "Ο ποιητής δεν είναι ποιητής, αν δεν νιώθει την ανάγκη και αν δεν επιτυχαίνει να μεταδώσει την ποιητική κατάσταση στους άλλους". Και αυτή η ποιητική κατάσταση είναι ένας τόπος ελευθερίας: ελευθερίας της σκέψης, ελευθερίας της έκφρασης, ελευθερίας της γλώσσας, ελευθερίας του βιώματος.

Ναι, η ποίηση είναι μια από τις ελευθερίες μας. Ο χώρος της αλήθειας του ενός που δεν παραβιάζεται από την αλήθεια των πολλών.

Οι ποιητές είναι "Ύποπτοι θαυματοποιοί που πυροβολούν τις λέξεις και γίνονται πουλιά" λέει ο Τάσος Λειβαδίτης. Ο αληθινός ποιητής γυρεύει βασανιστικά τη δική του αλήθεια. Αυτήν την αλήθεια αγωνίζεται να αποκαλύψει σ` εκείνους που ζητούν να αφουγκρασθούν τους ήχους των λέξεων του, τη μουσική του εκάστοτε ποιητικού λόγου· και όταν αυτό συμβαίνει "τα τέλματα γίνονται τρεχούμενα νερά" και ο κόσμος ξεδιπλώνει αβίαστα τα μυστικά στον ποιητή - ζηλωτή του καίριου. Σε αυτό πατάει ασφαλώς η ψυχή του παραδομένη στην "ποικίλη δράση των στοχαστικών προσαρμογών" του αλεξανδρινού προγόνου.

"Πάρε τη λέξη μου, δώσε μου το χέρι σου", προτρέπει ο Αντρέας Εμπειρίκος.

Χωρίς το μυστικιστικό βλέμμα του ποιητή ο κόσμος μοιάζει αποσπασματικός, θρυμματισμένος. Αυτός προσθέτει τους κρίκους της ευαισθησίας στην αλυσίδα μιας όποιας ανόσιας καθημερινότητας. Αυτός ενοποιεί, χτίζει γεφύρια για να διαβεί το βλέμμα και συνακόλουθα ο στοχασμός:

"Ο χρόνος είναι γλήγορος ίσκιος πουλιών. Τα μάτια μου ορθάνοιχτα μες στις εικόνες του", γράφει ο Ελύτης. Χρειάζεται τον ποιητή η εποχή μας. Χρειάζεται τις τρισδιάστατες αισθήσεις του, τον μαγεμένο αυλό του, για να αναψηλαφήσει το ουσιώδες που του λείπει.

Πολλές φορές "Μας διώχνουνε τα πράγματα κι η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε" (Κων. Καρυωτάκης), γιατί "Η ποίηση είναι εκείνος ο εαυτός μας που δεν κοιμάται ποτέ". (Γιώργος Σαραντάρης)

Αλεξάνδρα Παπασαραντοπούλου