Το παρόν έργο αποτελεί καρπό έρευνας στο πλαίσιο εκπόνησης διδακτορικής διατριβής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών που ολοκληρώθηκε με την υποστήριξή της τον Ιούνιο του 2012. Εν προκειμένω, πρόκειται για την έκδοση του έργου αυτού υπό την μορφή εγχειριδίου με θεματικό πλαίσιο τη δημόσια σύμβαση παραχώρησης και ειδικότερα την παραχώρηση δημοσίου έργου στην προσυμβατική της εξέλιξη.
Η επιλογή της ενασχόλησης με το συγκεκριμένο θέμα στηρίχθηκε σε καθαρά εμπειρικά δεδομένα και συγκεκριμένα στην εμπειρική παρατήρηση του ότι τα τελευταία χρόνια στον ελληνικό χώρο παραδίδονται μεγάλα έργα υποδομής από ιδιώτες επενδυτές, οπότε επήλθε σχεδόν ως φυσική συνέπεια η στροφή της προσοχής μου καθώς και η επικέντρωση του ενδιαφέροντός μου στην αναζήτηση της διαδικασίας βάσει της οποίας ξεκίνησε η υλοποίησή τους. Εξαρχής στην σκέψη μου βάρυνε η ανάγκη ως καταναλωτής να μπορεί να υλοποιείται ένα τέτοιο μεγάλο έργο από το οποίο θα μπορώ να ωφελούμαι στην καθημερινή μου ζωή, ειδικά σε περιόδους οικονομικής δυσχέρειας του κράτους, όπως αυτή που τώρα διανύουμε, που είναι λογική εκ μέρους του κράτους η αναζήτηση και η ενίσχυση της ιδιωτικής οικονομικής πρωτοβουλίας προς συντήρηση του δημοσίου χρήματος ώστε αυτό να μετατραπεί σε κοινωνικές παροχές σε άλλους τομείς και όπου το κράτος εν γένει το κρίνει σκόπιμο για την διατήρηση μιας γενικότερης ευημερίας και ικανοποίησης των πολιτών του ανεξαρτήτως εξωτερικών συγκυριών.
Είναι γεγονός, όμως, ότι πλέον δεν μπορεί η ανάγκη εκτέλεσης ενός μεγάλου έργου υποδομής να χαρακτηριστεί ατομική ή καν εθνική αλλά αποκτά με τα σημερινά δεδομένα διασυνοριακή διάσταση σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, οπότε πρωτεύοντα ρυθμιστικό ρόλο αποκτά το ενωσιακό δίκαιο ενώ ο ρόλος του εκάστοτε κράτους περιορίζεται στην ορθή ενσωμάτωση (όπου απαιτείται) και στη συνεπή εφαρμογή των σχετικών ενωσιακών κανόνων και το υποκείμενο προστασίας είναι οποιοσδήποτε χρήστης του δημοσίου έργου ή δέκτης της δημόσιας υπηρεσίας, όποιος και αν είναι ο τόπος που βρίσκεται η υπηρεσία, μέσα στην ένωση.
[...] Οπότε ως ιδέα υπό υλοποίηση η παραχώρηση παραμένει διαχρονική, οι δε έννοιες, η νομοθεσία και η νομολογία που έχουν καλλιεργηθεί γύρω της διατηρούν τη σημασία τους και την αξία τους σε κάθε εποχή, το ίδιο και οι αναφορές επ` αυτών που γίνονται στο κείμενο που ακολουθεί. Ένα μέρος δε των απόψεων γύρω από τον θεματικό πυρήνα της παραχώρησης παρατίθενται ως προσωπικές και η ισχύ τους τίθεται, σε κάθε περίπτωση, στην κρίση της νομολογιακής και νομοθετικής εξέλιξης και της εν γένει ενωσιακής πραγματικότητας σε μελλοντική βάση. [...]
[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]
