Στα 15 της είδε στο σινεμά τη ``Στέλλα`` και ξετρελάθηκε. Αυτό ήθελε να γίνει: μια γυναίκα που θα ζούσε για τον έρωτα, αλλά δε θα γινόταν ποτέ σκλάβα ενός άντρα. . . Στα 18 της γνώρισε τον σωσία του Έλβις. Τον θέλανε όλες, αλλά αυτός ήθελε μόνο εκείνη. Δεν τον ερωτεύτηκε, αλλά τον παντρεύτηκε. Δεν ήθελε να γίνει μάνα, αλλά γέννησε το παιδί του. . . Πνιγόταν. Ήθελε να δραπετεύσει. Ξαναμπήκε στη ζωή της εκείνος. Ένας αλήτης, ένα χαμένο κορμί. . . «Στο δρόμο θα σε βγάλει, στο βούρκο θα σε χώσει», της είχε πει η μάνα της. . . Δεν την άκουσε. Τον ακολούθησε. Η ζωή της Δέσποινας, από δω και πέρα, θα ήταν γεμάτη εκπλήξεις και ανατινάξεις. Θα ζούσε νύχτες γεμάτες φεγγάρια ηδονής, αλλά και μέρες δίχως ήλιο. Φυλακισμένη ισόβια σ` έναν έρωτα που θα έκαιγε την ψυχή και το μυαλό της σαν κόκκινη τρελή φωτιά. . . Η ``Στέλλα`` μέσα της είχε σχεδόν πεθάνει. Η ``Στέλλα`` δεν έμενε πια εδώ. . .

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]