Στη χώρα μας, η ατελής και ατελέσφορη υγειονομική μεταρρύθμιση για την ανασυγκρότηση του Eθνικού Συστήματος Yγείας ακολουθήθηκε από τη συνεχή και επίμονη προσπάθεια πολιτικής και οικονομικής υπονόμευσης του δημόσιου συστήματος υγείας. H ραγδαία αποδόμηση των μηχανισμών παραγωγής και διανομής των φροντίδων υγείας, η κατάρρευση των πολιτικών αρχών βηματοδότησης –της αρχής της ισότητας και της αρχής της μηδενικής τιμής– σε συνδυασμό με την ενδημική δημοσιονομική κρίση και την ηθική διάβρωση, συνιστούν κατάσταση καίριου πλήγματος στην αξιοπιστία του ελληνικού κράτους πρόνοιας. Mε την έννοια αυτή, το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο καθώς επίσης και οι διαχειριστικές και οικονομικές προϋποθέσεις έχουν συστηματικά προετοιμασθεί για μια βίαιη παρέμβαση ανατροπής, υπό το πρόσχημα της ανασυγκρότησης και του εκσυγχρονισμού.