Οι ρίζες του κόσμου
Πώς σέρνουνε τ` αρώματα τα ρόδα μες στις φυλλωσιές / οι νάρδοι και οι νάρκισσοι πώς γέρνουνε το μίσχο / τις ροδαλές πώς δέρνουνε οι θύμησες τις παρειές / τ` άγρια κιτρολέμονα πώς κρύβουν τόσο μίσος!
Κι ανοίγονται διάπλατα απ` τα πλατάνια τα πλατιά / μακριά ως τ` ακροούρανα λυπητερές αγκάλες / και τρέχουνε αργά αργά χάμου της λήθης τα νερά / και οι πατούσες του καημού ρίζες βγάνουν μεγάλες.
