Τα ποιήματα κινούνται ανάμεσα σε πάγο και λάβα, μνήμη κι άπειρο, φως και ρήγμα.
Κάθε στίχος και μια μικρή χαραγή πάνω στον χρόνο, μια άσκηση εσωτερικής αντοχής.
Η φύση γίνεται γλώσσα, η σιωπή γίνεται φωνή, κι ο άνθρωπος στέκεται στο όριο — ανάμεσα στην ευθραυστότητα και την αντίσταση.
Η συλλογή δεν περιγράφει έναν τόπο, αλλά μία κατάσταση ύπαρξης: άγρυπνη, καθαρή, ουσιώδη.