Η δεσποινίς Μακ Κέον είπε ότι δεν θα ήταν πάντοτε έτσι. Κάποια στιγμή, τα πράγματα θα γίνονταν καλύτερα εδώ γύρω. Ο Μάτι σήκωσε το χέρι του και ρώτησε αν αυτό το «κάποια στιγμή» θα κρατούσε πολύ ακόμα. Η δεσποινίς τού έριξε ένα από κείνα τα συνηθισμένα βλέμματά της και δεν μπήκε καν στον κόπο ν’ απαντήσει. Πιθανότατα θεώρησε πως το είχε πει με μια δόση σαρκασμού.

Ο Μάτι ρωτούσε μόνο και μόνο επειδή ήθελε να ξέρει. Δεν είναι τόσο έξυπνος ώστε να γίνεται σαρκαστικός. Διαβάζει ακόμη βιβλία για μωρά, παρόλο που σήμερα είναι η τελευταία μας μέρα στο δημοτικό. Δεν φταίει αυτός. Δεν έχει πατέρα, και η μητέρα του είναι ένα σκουπίδι. Δεν τον επιβλέπει ποτέ στα μαθήματά του, ούτε ελέγχει το τι διαβάζει. Η γιαγιά λέει ότι ο Μάτι είναι κακομαθημένος. Η μαμά σχολιάζει πως δεν είναι ωραίο να μιλάμε έτσι. Εγώ οφείλω να είμαι καλή, όπως ο Ιησούς, και να μοιράζομαι μαζί του τα πατατάκια μου στο διάλειμμα, αφήνοντάς τον να επιλέξει τα πάνω πάνω από το σακουλάκι, προτού απομείνουν μονάχα τα σπασμένα κομμάτια στον πάτο του. Όλες οι μαμάδες πρέπει να είπαν τα ίδια λόγια στα παιδιά τους, γιατί είμαστε όλοι πολύ ευγενικοί με τον Μάτι. Κάνουμε ότι δεν προσέχουμε το πώς μυρίζει, ή τα φθαρμένα κομμάτια στο παντελόνι του. Όταν στεκόμαστε στην ουρά για να πληρώσουμε τα κουπόνια για τα σχολικά μας γεύματα, τον αφήνουμε πάντα τελευταίο, ώστε να μη δει ότι το προσέχουμε πως παίρνει τα δικά του δωρεάν.

Εγώ δεν είμαι φτωχή όπως ο Μάτι. Ούτε και ανόητη. Είμαι η δεύτερη πιο έξυπνη μαθήτρια στην τάξη μας. Μόνο ο Γουίλιαμ είναι πιο εύστροφος από μένα. Ίσως επειδή είναι αγόρι. Ο Θεός έφτιαξε τα κορίτσια από τα υπολείμματα των αγοριών. Το λέει και στη Βίβλο: Γένεσις, κεφάλαιο 2. Την προηγούμενη χρονιά, στο κατηχητικό, πήρα ένα δώρο από το βιβλιοπωλείο της Αποστολής της Πίστης, γιατί μπορούσα να απαγγέλλω από μνήμης τα πρώτα τρία κεφάλαια της Γένεσης. Λέξη προς λέξη. Δίχως το παραμικρό κόμπιασμα. Δεν χρειάστηκε να ανατρέξω στη Βίβλο ούτε μια φορά.

Για κορίτσι, είμαι αρκετά έξυπνη. Προφανώς, αυτό είναι κάτι που δεν θα έλεγα ποτέ φωναχτά. Θα φαινόταν σαν να περηφανευόμουν. Η έπαρση είναι ένα από τα χειρότερα αμαρτήματα. Μόνο ο φόνος και η μοιχεία είναι ακόμα χειρότερα. Δεν είμαι βέβαια σίγουρη τι ακριβώς είναι η μοιχεία. Νομίζω πως είναι όταν συμπεριφέρεσαι λες και είσαι πιο μεγάλος απ’ ό,τι είσαι στ’ αλήθεια: όταν πίνεις κρασί και παίζεις χαρτιά, ή φιλάς τους γονείς σου στα χείλια.

Θα έπρεπε να το είχα ψάξει στο λεξικό τότε που μαθαίναμε το λεξιλόγιο. Μάλλον δεν θα μου δοθεί η ευκαιρία τώρα πια. Δεν νομίζω ότι κάνουμε λεξιλόγιο στο καινούριο σχολείο. Κρίμα. Μου αρέσουν πολύ οι λέξεις. Στις τελευταίες σελίδες στο σημειωματάριό μου υπάρχει αρκετός χώρος για να γράφω τις καινούριες, με τις σημασίες τους δίπλα. Έχω μάθει τόσο πολλές, σχεδόν έχω εξαντλήσει τον χώρο. Σαρκαστικός. Φανταστικός. Ευαγγελικός, που είναι αυτό που είμαστε στην οικογένειά μου. Εγκυκλοπαίδεια. Περιβαλλοντικός. Ροδόδενδρο. Το ροδόδενδρο είναι η πιο δύσκολη λέξη στο βιβλίο ορθογραφίας. 

Δεν χρειάζεται να ρωτήσω τη δεσποινίδα Μακ Κέον για τον ορισμό. Ξέρω ότι κάποια στιγμή σημαίνει πολύ καιρό μετά. Και μόνο που το ξεστομίζω, κουράζομαι. Η φράση αυτή θυμίζει αίθουσα αναμονής. Οι Ταραχές εδώ κράτησαν πολύ, πάρα πολύ καιρό. Ρώτησα τον παππού Πιτ πόσον καιρό τραβάνε τώρα. «Πόσο μακριά είναι μια χορδή;» μου είπε. Κάτι τέτοια λένε οι μεγάλοι όταν δεν ξέρουν τι απάντηση να δώσουν, και ταυτόχρονα θέλουν να ακουστούν έξυπνοι. Έκανα στον μπαμπά μου την ίδια ερώτηση. Εκείνος είπε ότι τα μικρά κορίτσια δεν πρέπει να σκέφτονται τέτοια πράγματα. Σύμφωνα με τον μπαμπά, υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν θα έπρεπε να σκέφτονται τα μικρά κορίτσια. Στο σπίτι μας δεν μιλάμε καθόλου για τις Ταραχές. Η Βίβλος λέει ότι δεν πρέπει να ασχολείται κανείς με τα εγκόσμια. Τα εγκόσμια είναι η πολιτική, ο τζόγος και ο κινηματογράφος. Δεν με νοιάζει και πολύ για την πολιτική ή τον τζόγο, όμως μακάρι να μην ήμασταν εναντίον του σινεμά.

Το περασμένο καλοκαίρι, η Κάρολαϊν έκανε τα γενέθλιά της στον μεγάλο κινηματογράφο στην πόλη. Με προσκάλεσε. Ήταν πολύ ευγενικό εκ μέρους της. Τα περισσότερα παιδιά στην τάξη μου δεν μπαίνουν καν στον κόπο να ρωτήσουν αν μπορώ να πάω στο πάρτι τους ή να βρεθούμε για παιχνίδι. Ξέρουν ότι οι γονείς μου δεν θα μου το επιτρέψουν. Έξω από το σχολείο, δεν κάνουμε τίποτα άλλο πέρα από το να πηγαίνουμε στην εκκλησία. Παρ’ όλα αυτά, ρώτησα τον μπαμπά αν μπορούσα να πάω στο πάρτι της Κάρολαϊν. Του εξήγησα πως η ταινία ήταν κατάλληλη για παιδιά. «Είναι για έναν μεγάλο σκύλο που όλο ρίχνει κάτω πράγματα» είπα. «Δεν υπάρχουν βρισιές ή τίποτα τέτοιο». Μου απάντησε όχι. Το ήξερα. Κάθε φορά που αναφέρω το σινεμά, ο μπαμπάς λέει: «Το σινεμά ξεκινάει με τη λέξη sin, ξέρεις». Δεν καταλαβαίνω για τι πράγμα μιλάει. Όποτε πηγαίνουμε στην εκκλησία περνάμε έξω από το State και η πινακίδα του σίγουρα ξεκινάει με C.

Μπορεί να μην έχω πάει ποτέ στον κινηματογράφο, όμως στο σπίτι έχουμε τηλεόραση. Το σινεμά είναι πάνω-κάτω ό,τι κι η τιβί. Απλώς έχει μεγαλύτερη οθόνη. Κάθε βράδυ, μετά το δείπνο, ο μπαμπάς παρακολουθεί τις ειδήσεις. Εγώ θα προτιμούσα να δω το EastEnders όπως όλοι οι άλλοι, όμως έχει απαγορευτεί στο σπίτι μας, γιατί δείχνει ανθρώπους που όλο βρίζουν και παίρνουν διαζύγιο. Το δελτίο ειδήσεων είναι καλύτερο από το τίποτα και, καθώς η μαμά τακτοποιεί τα πιάτα, έχουμε λίγο χρόνο οι δυο μας, ο μπαμπάς και η Χάνα. Όταν τα νέα είναι άσχημα –δεν περνάει ούτε μια νύχτα χωρίς έναν θάνατο– ο μπαμπάς κάνει με τη γλώσσα του έναν ήχο που μοιάζει με κροτάλισμα και κουνάει το κεφάλι του. «Θεέ μου, Θεέ μου» μουρμουρίζει καταγράφοντας τις λεπτομέρειες στο σημειωματάριό του. Αυτοκινητιστικό δυστύχημα, Όχνακλοϊ, δύο νεκροί. Αυτοσχέδια βόμβα, Κρόσμαγκλεν, τέσσερις στρατιώτες τραυματίες. Εμπρηστικός μηχανισμός στο C&A. Εγώ δεν ξεστομίζω ποτέ το παραμικρό. Μονάχα κάνω τον ίδιο θλιμμένο ήχο με τη γλώσσα μου, όπως κι ο μπαμπάς. Τα νέα δεν είναι για κουβεντούλα. Είναι για να προσευχόμαστε αργότερα. 

Από τις ειδήσεις μπορώ να καταλάβω πως οι περισσότεροι έχουν πια απαυδήσει με τις Ταραχές. Αυτοί από τους οποίους παίρνουν συνέντευξη πάντα κλαίνε. Ή δείχνουν θυμωμένοι. Ή δείχνουν θυμωμένοι καθώς κλαίνε, γιατί κι άλλοι άνθρωποι έχουν σκοτωθεί. Όλοι έχουν φτάσει στα όριά τους. Όχι άλλες βόμβες, λένε. Όχι άλλοι πυροβολισμοί. Όχι άλλοι νεαροί στρατιώτες στους δρόμους. Θέλουμε κάτι καλύτερο για τα παιδιά μας. Αυτοί εκεί πρέπει να βάλουν μυαλό και να αρχίσουν να μιλάνε ο ένας στον άλλον. Δεν είμαι σίγουρη ποιος σταμάτησε να μιλάει σε ποιον. Ο Ίαν Πέισλι δεν έπαψε ποτέ να μιλάει και ο Τζέρι Άνταμς μιλούσε τόσο πολύ που έβαλαν κάποιον να τον ντουμπλάρει. Υποψιάζομαι ότι αυτοί που πρέπει να μιλήσουν είναι αυτοί που φοράνε τις μπαλακλάβες. Ίσως ο ένας στον άλλον. Ή στην αστυνομία.