Το 1952 συνέθεσα το συμφωνικό ποίημα «Ο Διγενής δεν πέθανε», εμπνευσμένο από τον ήρωα κομμουνιστή Νίκο Μπελογιάννη.
Οι καλύτερες εκτελέσεις, που τις φυλάω στο αρχείο μου, είναι της Ορχήστρας του Λένινγκραντ (28 Απριλίου 1957) και της Μόσχας, με μαέστρους τον Ανδρέα Παρίδη και τον Οδυσσέα Δημητριάδη.
Η πρώτη εκτέλεση του έργου έγινε στις 8 Απριλίου 1956, στην αίθουσα Ορφέας, από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, με διευθυντή τον Ανδρέα Παρίδη.
Το έργο «Ο Διγενής δεν πέθανε», κοντά στο συμφωνικό ποίημα είναι και μπαλέτο. Αυτό το συμφωνικό έργο το έγραψα με μία ευφορία ψυχής, γιατί είναι ένα έργο αισιόδοξο, [...] παρ’ όλα αυτά που περάσαμε, τις κακουχίες, τους φόνους, τα κυνηγητά. Έτσι [...] έχει και τις εικόνες τις τοτινές, αλλά και το καινούργιο, που θέλει να φύγουμε από τα παλιά εκείνα και να τραβήξουμε μπροστά. Ίσως αυτό είναι ρομαντικό μα υπάρχει ρομαντισμός φυγής και ρομαντισμός προχωρήματος.
Με τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό, είχαμε μια βαθιά φιλία, μια εκτίμηση μεγάλη. Τα Χορικά - Ο Θάνατος του Διγενή, γράφτηκαν με την παρότρυνση του Σικελιανού [που] εβοήθησε πάρα πολύ, και εις τη μουσική. [...] Πήγαινα συχνά στο σπίτι του Σικελιανού. Σε μια φιλική παρέα με [...] τη Μιλιέξ κ.λπ. ακούσαμε την Αντίσταση, το ποίημα που έχει γράψει ο Σικελιανός και έβαλα εγώ μουσική. Από κει και πέρα είχαμε πια μια πολύ βαθιά φιλία και σε συνεργασία έγραψα και τα Χορικά, γιατί Ο θάνατος του Διγενή είναι ένα σύμβολο που απεικόνισε γενικά την Αντίσταση.
Σε κάποια στιγμή όμως, λέω: «Γιατί δάσκαλε πρέπει να πεθάνει οπωσδήποτε, ενώ ξέρουμε ότι οι ιδέες αυτές ζουν;». Και «Εγώ», λέω, «θα γράψω ένα έργο και θα λέω τα αντίθετα: Ο Διγενής δεν πέθανε». Αυτός, με αυτήν τη φωνή τη στέρεη, εκάγχασε. Και έτσι, με την ευκαιρία αυτή, έγραψα το συμφωνικό ποίημα «Ο Διγενής δεν πέθανε». Δηλαδή, ότι μπορεί να σκοτώσεις τον άνθρωπο, αλλά να σκοτώσεις τις ιδέες δεν είναι δυνατόν.
