Μαθήτριες χάνουν την αθωότητά τους, οικογένειες δοκιμάζονται και το σχολείο παύει να είναι τόπος γνώσης∙ γίνεται φυλακή φόβου. Η κοινωνία παραμένει αμήχανη, αφήνοντας τα πιο ευαίσθητα μέλη της –τα παιδιά– να συνθλίβονται κάτω από το βάρος της αυθαιρεσίας.
Μέσα σε αυτήν τη ζοφερή πραγματικότητα, φωνές αντίστασης προσπαθούν να σταθούν όρθιες, να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα, την αξιοπρέπεια και τα όνειρα.
Ένα μυθιστόρημα που φωτίζει τις πληγές του πρόσφατου παρελθόντος, απομυθοποιεί τις αντιπαιδαγωγικές πρακτικές μιας εποχής και θέτει το διαχρονικό ερώτημα: πόσο αντέχει μια κοινωνία τη σιωπή της;
