Η σκόνη του κόσμου όταν γκρεμίζεται
Κυκλοφορεί
ISBN: 978-618-03-3723-5
Μεταίχμιο, Αθήνα, 4/2023
Γλώσσα: Ελληνική, Νέα
€ 10.99 (περ. ΦΠΑ 6%)
Ebook, EPUB
264 σελ.
Σύντομη περιγραφή
Ένα παιχνίδι χωρίς όρια ανάμεσα στη δύναμη της θέλησης και τις παγίδες της Ιστορίας με φόντο τον ελληνικό Εμφύλιο.
Περιγραφή

Από ορίζοντα σε ορίζοντα, φεγγάρι στο φεγγάρι σε μια πορεία γεμάτη ενέδρες, στρατό και παρακρατικούς. Οι τελευταίοι των τελευταίων του Εμφυλίου θα παραδοθούν ή θα εξοντωθούν με τις αλλεπάλληλες προδοσίες, όταν ο φόβος γκρεμίζει τις αδύναμες ψυχές. Η ελπίδα του οράματος, η πατρίδα, η επανάσταση, το μίσος και η επιθυμία για εκδίκηση, το αίμα και ο θάνατος στρώνουν τη λάσπη στο θέατρο του πολέμου. Ένα παιχνίδι χωρίς όρια ανάμεσα στη δύναμη της θέλησης και τις παγίδες της ιστορίας που μετατρέπουν τους πρωταγωνιστές του δράματος σε μια ασήμαντη χαρακιά στο άγριο σκηνικό της βορειοελλαδικής ενδοχώρας.

Το μυθιστόρημα αποτελεί, μαζί με το Όνειρο του Οδυσσέα και την Πόλη χωρίς Θεούς, το τρίτο μέρος μιας τριλογίας που συμπεριλαμβάνει στο χρονικό άνυσμα της αφήγησης την Ελλάδα του Εμφυλίου, της Μεταπολίτευσης και την Ελλάδα της κρίσης.

Ώρες ώρες κι εγώ λέω πως όλα είναι μάταια. Πώς το μελάνι να χαράξει το σκοτωμένο αίμα στη σελίδα; Το δίκιο και τo άδικο τίμια να μοιράσει; Ποιος μπόρεσε τις λέξεις σαν το αμύγδαλο να σπάσει με την πέτρα κι η ψίχα του ανείπωτου σαν ήλιος πρωινός να λάμψει μπροστά μας; Ένα κενό, με λόγια σκεπασμένο, πάντα θα χάσκει. Πολλές οι φωνές. Κι οι αλήθειες άλλες τόσες. Προσπαθώ να μην αδικήσω καμιά. Μα η πιο βαθιά αλήθεια, η πιο μεγάλη, σαν το φεγγάρι μέσα στην άλω κρύβεται. Όλοι το δείχνουν με το δάχτυλο, μα κείνο σαν τον κλέφτη στην ομίχλη πάντα θα γλιστρά. Ποιο στόμα τάχα θα την πει;
Απόσπασμα από το βιβλίο

Βιβλιοκριτικές
Είναι η πρώτη φορά που διαβάζω ένα μυθιστόρημα που αφορά στον Εμφύλιο (στην τελευταία χρονιά, όταν ο Δημοκρατικός Στρατός έχει πλέον σχεδόν διαλυθεί, όταν οι αντάρτες περιφέρονταν στα βουνά αντιμετωπίζοντας το φάσμα της πείνας, τις κακουχίες λόγω των καιρικών συνθηκών και, το κυριότερο, μην μπορώντας να αποδεχτούν την ήττα, όσο και αν κάποιοι, κόντρα στην επίσημη γραμμή, διαφωνούσαν ριζικά για το τι ... >>>
Ομολογώ ότι είχα εκπλαγεί όταν το έξαλλο τραμπικό πλήθος, που είχε συγκεντρωθεί έξω από το Καπιτώλιο της Ουάσιγκτον, το 2020, ανάμεσα στα άλλα, ανέμιζε και σημαίες της «Συνομοσπονδίας», παραπέμποντας ευθέως στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο [1856 – 1861]. Αυτό, με απλά λόγια, σήμαινε ότι, εκατόν εξήντα χρόνια μετά, το τραύμα του εμφυλίου πολέμου που δίχασε και αιματοκύλισε τις αμερικανικές πολιτείες, βορρά και νότου, ήταν μόνο φαινομενικά εν υπνώσει, και με την πρώτη ευκαιρία, αναπήδησε από τον βαθύ ύπνο του, το ίδιο διχαστικό και απειλητικό. >>>
Μπορούμε να πάμε πολύ πίσω, λ.χ. στο διήγημα του Σπύρου Πλασκοβίτη «Πορεία στη νύχτα» (1948), που δημοσιεύτηκε στη «Νέα Εστία», αλλά ας ξεκινήσουμε από την Κάθοδο των εννιά (περ. «Εποχές», Σεπτέμβριος 1963) του Θανάση Βαλτινού και μέσω του Κιβωτίου (1975) του Άρη Αλεξάνδρου να φτάσουμε στο σήμερα. Βασικός άξονας αυτής της γραμμής πεζογραφημάτων είναι το μοτίβο της «πορείας», καθώς μια σειρά από μυθιστορήματα ... >>>

Add: 2023-04-19 09:31:02 - Upd: 2024-12-10 11:00:17