Οργανώνεται σε θεματικές ενότητες γύρω από τις πολυδιάστατες εκφάνσεις του έρωτα: τον θαυμασμό του ωραίου, την έλξη και τον πόθο, την έκσταση της πραγμάτωσης, το ανεκπλήρωτο, αλλά και τον αναπόφευκτο χαμό.
Με λόγο υπαινικτικό και εξομολογητικό, ο δημιουργός βιώνει κάθε ποίημα σαν καρπό, σαν μια ρώγα εμπειρίας που τρυγά και παραδίδει στον αναγνώστη. Η εικόνα αυτή, παρούσα ήδη από τον τίτλο και το πρώτο ποίημα της συλλογής, δίνει τον τόνο για όσα θα ακολουθήσουν.
Ο αναγνώστης καλείται να αναμετρηθεί με τον έρωτα, το ύψιστο συναίσθημα που γεννά τη ζωή και, αλίμονο, μοιραία τον θάνατο — μεταφορικά και, ενίοτε, κυριολεκτικά.