«Ο γυμνασιάρχης του Λαππείου Γυμνασίου, από το 1952 μέχρι το 1957, ήταν Mανιάτης στην καταγωγή. Ξεπερνούσε στη σκληράδα τους κακοτράχαλους βράχους του τόπου ανατροφής του. Αν και ιδιαίτερα μορφωμένος, ήταν απόμακρος, ψυχρός και άνυδρος, ιδιόμορφος και στριφνός, πάντα με το ίδιο μακρύ παλτό το οποίο φορούσε ανελλιπώς από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάιο. Στα πόδια φορούσε αρβύλες με προκαδούρα –ίσως για να γλυτώνει το συχνό σόλιασμα– άλλη μία από τις πολλές ιδιομορφίες του, απόηχος μιας εποχής που έφευγε, αφού η προκαδούρα συνηθιζόταν πλέον μονάχα στον στρατό. Δεν ανεχόταν την παραμικρή αταξία από τους μαθητές, συχνά δε στοχοποιούσε κάποιους για άγνωστους λόγους, ενώ οι τιμωρίες που επέβαλε, θα θεωρούνταν σήμερα απάνθρωπες, αν όχι εγκληματικές...»