Στην Αθήνα και τα νησιά της κρίσης, ο αφηγητής περιπλανιέται σε σχέσεις που καταρρέουν, σε ψυχοθεραπείες και γιόγκα που υπόσχονται ισορροπία, σε εργασίες δίχως ουσία, σε μια σεξουαλικότητα που μοιάζει προκλητική και γελοία.
Με χιούμορ καταγράφει την αδυναμία να βρεθεί πραγματικό νόημα και σατιρίζει την ακούραστη προσπάθεια του ανθρώπου να συνεχίσει να ψάχνει.
Το υποκείμενο δεν είναι ιστορία σωτηρίας, αλλά η αποτύπωση μιας καθημερινότητας όπου η κοινωνία εμπορευματοποιεί την απόγνωση, η πολιτική τρέφει αυταπάτες κι ο άνθρωπος παραμένει κωμικοτραγικά όρθιος.