Τι είναι, όμως, η απέναντι όχθη; Η άλλη πλευρά, κάτι με θετική υπόσταση ή ένα άπιαστο όνειρο;
Εγώ και η απέναντι όχθη. Δύο σημεία, μια απόσταση που πρέπει να καλύψουμε. Όσο την προσδιορίζουμε, τόσο πιο άγνωστη γίνεται σ’ εμάς. Πάντοτε εμείς και το άλλο ή εμείς και ο άλλος, πάντοτε εμείς και η άγνοιά μας.
Όμως θα ανησυχούμε, γιατί ίσως η δραστηριότητά μας δεν εξαρτάται μόνο από εμάς αλλά και από τον άλλο και την απορία μας, αν πήραμε τον δρόμο που έπρεπε στο δίστρατο.
Η εύνοια της απέναντι όχθης εκδηλώνεται από τον τρόπο που την είδαμε.