Από τα βάθη του μύθου και της φιλοσοφίας, ο Έρωτας αναδύεται ως ο αρχαιότερος θεός. Ο Ησίοδος τον μνημονεύει ανάμεσα στις πρώτες δυνάμεις του σύμπαντος, ενώ ο Πλάτων, στο Συμπόσιον, τον υψώνει σε δύναμη κοσμογονική, ικανή να ενώνει το ανθρώπινο με το θείο.
Μέσα από αυτή τη διαχρονική κληρονομιά, το βιβλίο εξερευνά τον έρωτα ως την αρχή όλων των πραγμάτων — τη σπίθα που γεννά κόσμους, δημιουργεί πολιτισμούς και αναστατώνει ψυχές. Μα η ίδια αυτή δύναμη, όταν ξεφεύγει από την αρμονία, γίνεται δίνη καταστροφής — δύναμη που καταλύει, που ραγίζει, που αφήνει πίσω ερείπια. Ο Έρωτας εδώ δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα· είναι ο παλμός της ύπαρξης, όπου η δημιουργία και η καταστροφή συμπορεύονται, όπως το φως και η σκιά στο ίδιο ακριβώς σώμα.