Στον πυρήνα της συλλογής βρίσκεται η συνέχεια των πραγμάτων εντός μας· όσων φαίνονται κι όσων παραμένουν αθέατα ή επιστρέφουν ως αντίφεγγο. Πρόκειται για ένα ταξίδι στο οποίο κάθε αναγνώστης μπορεί να αναγνωρίσει κάτι από το δικό του, οικείο καθρέφτισμα.
Ο ποιητικός λόγος κινείται ανάμεσα σε δύο κόσμους. Από τη μία, μορφές και σύμβολα που φέρουν το βάρος της απώλειας: ο Ορφέας και η Ευρυδίκη, ο Οδυσσέας που ονομάζεται Κανένας, ο αλυσοδεμένος Σαμψών, η φάτνη που δε στάθηκε ταπεινή. Από την άλλη, η χειροπιαστή καθημερινότητα: μία ντουλάπα παραφορτωμένη με ρούχα που δε χωρούν πια, ένα κενό που παίρνει τη θέση προσώπου και δεν την παραχωρεί σε κανέναν άλλον, μία καρδιά που χτυπά ακανόνιστα, αλλά επιμένει να δονείται.
Ανάμεσα στους δύο αυτούς κόσμους επιστρέφει επίμονα το ίδιο ερώτημα: τι μένει από εμάς όταν μας κοιτάζει κάποιος άλλος — και τι απομένει όταν δεν μας κοιτάζει κανείς;