Μέσα από πληγές που άφησαν τα σημάδια τους, εφηβικές ανασφάλειες που σκιαγραφούν το μέλλον, συσσωρευμένο θυμό και την αφοπλιστική ειλικρίνεια της ηλικίας της, η συγγραφέας καταθέτει μια γραφή σχεδόν αβίαστη. Υπόσχεται να προσφέρει τροφή για σκέψη στους αναγνώστες και να τους βοηθήσει να επαναπροσδιορίσουν τα «αν» και τα «ίσως» που τους κράτησαν πίσω.
Το βιβλίο απευθύνεται σε όσους ένιωσαν πως η ελπίδα χάθηκε επειδή κάποτε πίστεψαν βαθιά, αλλά και σε εκείνους που, κρυφά, συνεχίζουν να ελπίζουν με κάθε νέα αφορμή.