Κεντρική θεματική γραμμή αποτελούν τα όνειρα που, παρά τις δοκιμασίες και τους θανάτους τους, αναγεννιούνται διαρκώς ισχυρότερα. Παράλληλα, η επαναλαμβανόμενη παρουσία του κρασιού —ως «οίνου λαθικάδεα», δηλαδή του οίνου που απαλύνει και λησμονεί τις πίκρες— προσδίδει στην ποίηση μια γήινη, ανθρώπινη διάσταση. Τρίτος βασικός πυλώνας είναι η ίδια η καθημερινότητα με τα βιώματά της, τα οποία αποδίδονται με λιτή γλώσσα και εικαστική ζωντάνια, εναλλάσσοντας φωτεινές αποχρώσεις με μουντούς τόνους, μέχρι που στιγμιαία μεταμορφώνονται σε συμπαντικά σύμβολα.
Κάτω από την επιφάνεια των στίχων διαπερνάται διαρκώς μια δεύτερη, βαθύτερη ανάγνωση, η οποία καλεί τον αναγνώστη να ανακαλύψει τα κρυμμένα νοήματά της.