Σε πολύστιχη ή σε επιγραμματική μορφή, με βαθιά ευαισθησία και με φιλοσοφική λακωνικότητα, η δημιουργός με άξονα την ίδια την ποίηση —τόσο στη ρομαντική της έκφραση, όσο και στη ρεαλιστική της λειτουργία— στοχάζεται γύρω από τα σημαίνοντα δίπολα της ανθρώπινης περιπέτειας «έρωτας-θάνατος» και «θάνατος-αναγέννηση».
Κάθε Θάνατος και κάθε Κακό μπορεί να μετασχηματιστεί διά μέσου του Αγώνα σε μιαν αναγέννηση του Καλού και του Ωραίου στην ψυχή και στον κόσμο, με την έννοια της επικράτησης ενός δημιουργικού οράματος στην εκάστοτε ατομική ή συλλογική κενότητα, θλίψη και παρακμή.