Τρεις εποχές ενώνονται σε μία παλλόμενη γραμμή: αρχαίοι μύθοι, μεσαιωνικές σιωπές, χρώματα που γεννήθηκαν μετά την Αναγέννηση. Τα ποιήματα κινούνται σαν ίχνη πάνω σε πέτρα, σαν ψίθυροι πίσω από το φως μιας εικόνας που δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Μορφές που διαλύονται, σύμβολα που επανέρχονται, χρώματα που ανασαίνουν. Ένας κόσμος όπου ο χρόνος δεν είναι χρονολογία, αλλά υλικό· και η τέχνη δεν απεικονίζει, μόνο υπαινίσσεται. Μια συλλογή που δεν αφηγείται την ιστορία – την ονειρεύεται.