Η Ήρα Παπαποστόλου, σε αυτή τη συλλογή διηγημάτων, μιλάει για τη γέννηση και τον θάνατο, και όλα τα ενδιάμεσα: την παιδική ηλικία και την ενηλικίωση, τη φιλία, τον έρωτα, τα ταξίδια, τις σπουδές, τις ιδέες, την πραγματικότητα που μας ζώνει. Αυτό που καθηλώνει τον αναγνώστη είναι ο τρόπος που το κάνει. Ευθύς, καθαρός, ανεπιτήδευτος. Παρατηρεί με οξυδέρκεια και καταγράφει, ούτε ωραιοποιημένα ούτε με αχρείαστη σκληρότητα, αυτά που ηχούν μέσα στο κεφάλι μας, που τα σκεφτόμαστε, που πολλές φορές τα θάβουμε γιατί πονάνε και άλλες τα κρατάμε μυστικά ως κάτι πολύτιμο, αλλά σπανίως τα αφήνουμε να βρουν τον δρόμο προς τα έξω χωρίς το απαραίτητο στρογγύλεμα, χωρίς μια μικρή δόση κοινωνικής, συμβατικής ανειλικρίνειας και απατηλής προστατευτικότητας.

Κι ενώ θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ένα προσωπικό αφήγημα, σε μια προσωπική γλώσσα, τόσο το αφήγημα όσο και η γλώσσα μετατρέπουν τις ιστορίες της σε όχημα για να φτάσει ο αναγνώστης να σταθεί απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.