Τα ποιήματα ψηλαφούν τη μνήμη, το τραύμα, την επιθυμία, την απώλεια, την αγάπη και την ανάγκη για ελαφρότητα — όχι ως φυγή, αλλά ως εσωτερική αποδέσμευση.
Η γραφή λειτουργεί συχνά ως πράξη αυτοθεραπείας, όχι μόνο για τη δημιουργό, αλλά και ως ανοιχτή πρόσκληση ενσυναίσθησης στον αναγνώστη.
Στους Αβαρείς, η ποιητική φωνή δεν υπόσχεται λύσεις, αλλά συνοδοιπορία.
Μια ειλικρινής καταβύθιση στη ζωή και μια διακριτική υπενθύμιση πως το βάρος μοιράζεται, και τότε, προσωρινά έστω, παύει να είναι βάρος.