Ποιήματα του παρόντος, του παρελθόντος και του μέλλοντος με σήμα κατατεθέν τη γλώσσα (και όλες τις μεταμορφώσεις αυτής ανά τους αιώνες) ως μηχανισμός ερμηνείας του κόσμου και παραγωγής νοημάτων.
Καταλυτικό ρόλο στο απάνθισμά τους διαδραματίζει το καταποντισμένο θηλυκό —ζωογόνο— στοιχείο.
Με επιρροές από ποικίλα είδη, η δημιουργός συνδυάζει την πρόζα με τον ελεύθερο στίχο σε μία προσπάθεια ανανέωσης της μορφής.