Ο ποιητικός λόγος πρέπει να λέει κάτι και να το λέει κάπως περιδιαβαίνοντας την αχανή επικράτεια της γλώσσας. Ούτε το κάτι ούτε το κάπως υπόκεινται σε κανόνες ή προδιαγραφές. Η προσοχή και ο σεβασμός προς μια δημιουργία είναι τόσο ανεξέλεγκτα όσο κι απέναντι στον ήχο από ένα καμπανάκι. Και εδώ στις πυκνές αράδες του βιβλίου του Κυριάκου Βρυώνη το καμπανάκι ανεξέλεγκτα ηχεί.
«Αφήσαμε λοιπόν την παλιά μας συνηθισμένη γη, τα εδάφη που η πεταλούδα έγινε σκουλήκι και περπάτησε, σύρθηκε, σύρθηκε αλλά περπάτησε, γύρω από το νερό παίρνοντας την καταϐολή κι από τα δέντρα το μεράκι κι από τη μουσική του γενετήσιου μέρους μελωδικά μπα γκα ντι γκα ντι και ρυθμικά Αφ ρι κή, να σταθούμε ακίνητοι σ’ ένα κλαδί, ήταν το κλαδί που δεν έσπασε κι ήταν η χώρα η Αφρική απ’ τον αφρό απ’ την αύρα από τ’ αφράτο το όνομά της· έτσι μια μέρα ράκη της σπηλιάς και πλάσματα του βράχου έβαλαν τον ορίζοντα κατόπι, όλα έγιναν μ’ ένα σύρσιμο σαν να βγαίνει απ’ τη φωλιά της μια νυφίτσα, ένα μεγάλο πλήθος που έβγαινε σε μια στιγμή να πιάσει τα κατοπινά και να τα σιγουρέψει, δεν έβγαινε να πάρει μια κατεύθυνση, έβγαινε να δώσει μια κατεύθυνση, πρώτη φορά που ξεκινούσε για τον κόσμο όπως να τον γνωρίζει από τα πριν να του ‘χει μηνυμένο για συνάντηση κι εκείνος να το περιμένει.»