Ἡ ἐπαναπόδοση αὐτή, ἡ ὁποία ἐπιτυγχάνεται ἀπὸ τὴν ἀνακλαστικὴ διαλεκτικὴ τοῦ λόγου καὶ τῆς βίας, φαίνεται νὰ προσφέρει τὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα, ἄρα: καὶ τὴν ἱστορικὴ δυνατότητα, τῆς ἄρνησης ἀναγωγῆς τῆς πρόσληψης τοῦ κόσμου, ἐκ μέρους τοῦ ὑποκειμένου, στὴν ἐπιφανειακότητα καὶ ἐλαφρότητα τοῦ καθολικοῦ-ἀναπαράστασης, καθώς, ἐπίσης, καὶ τῆς ἄρνησης ὑπαγωγῆς τοῦ ὑποκειμένου στὸ καθολικὸ τὸ ὁποῖο —ὅπως προκύπτει καὶ πάλι ἀπὸ τὶς Ἱστορίες— ἐκμηδενίζει πολλαπλά, κειμενικά, ἀξιολογικά, γνωσιακὰ καὶ ὀντικά, τὸ ὑποκείμενο–συγκεκριμένο· ἀκριβῶς, ὅμως, ἐξαιτίας ὅλων αὐτῶν, ἡ ἀνακλαστικὴ διαλεκτικὴ τοῦ λόγου καὶ τῆς βίας ἔχει τὴν δύναμη καί, συνεπῶς, τὴν δυνατότητα νὰ εἶναι ἕνα παραδειγματικὸ σχῆμα τῆς ἐπίτευξης τῆς κοινωνικῆς καὶ πολιτικῆς πράξης τοῦ ὑποκειμένου ὡς ἄμεσης καὶ αὐθόρμητης, μέσα στὸ κοινωνικὸ καὶ πολιτικὸ γίγνεσθαι–πόλεμο, κομψὰ κεκαλυμμένο ἢ ὠμὰ ἀπροκάλυπτο πόλεμο.