Έτσι και για τον Παπαδιαμάντη. Εδώ, όπως και σε άλλα διηγήματά του απέχει, ακριβώς συνεπεία της θύραθεν, δηλ. της θρησκευτικής και θεολογικής, υπερβατικότητάς του, κάθε κρίσης ως μάταιης. Συγκεκριμένα εδώ είναι σαν να ψέγει την γριά-Λούκαινα, η οποία «μυρολογά τα γενοβόλια της τα παλιά», γράφοντας:
«Σάν νά εἶχαν ποτέ τελειωμό
τά πάθια κ’ οἱ καημοί τοῠ κόσμου».
Σ’ αυτήν την στάση του, η οποία απορρέει από τις απόψεις του για την ζωή και τον κόσμο, ταιριάζουν απόλυτα η αποστασιοποίησή του κατά την παράσταση των πραγμάτων και η αισθητική του αρχή τού πρόσκαιρου και παρερχόμενου […].