...Δεν επιδιώκω και δεν περιμένω δάφνες συγγραφικές κι ούτε ζω με αυταπάτες ως άνθρωπος, όπως πιστεύω, σεμνός. Η φιλοδοξία μου φθάνει ως εκεί που οι φίλοι μου και οι άνθρωποι του κοινωνικού περιβάλλοντός μου θα θελήσουν να πορευτούν μαζί μου σ’ ένα δύσκολο, δύστροπο, σκληρό, άδικο και αδυσώπητο ταξίδι ζωής ακολουθώντας τις σκέψεις, τις περιπέτειες και τους διωγμούς ενός ασήμαντου ανθρώπου. Πράξεις και γεγονότα ένοχα που τελούνται μέσα σ’ ένα άθλιο, δύσοσμο, παράνομο και εφιαλτικό κρατικό περιβάλλον που αυταπατάται νομίζοντας πως είναι κράτος δικαίου και δικαιοσύνης.