Η Πρακτική Φιλοσοφία φαίνεται ολοένα και περισσότερο να τοποθετείται μεταξύ συνέχειας και μετατόπισης, μεταξύ της κληρονομημένης αρχιτεκτονικής της κλασικής της παράδοσης και των εννοιολογικών και πραξεολογικών πιέσεων που τη διαπερνούν και, ενίοτε, την υπερβαίνουν. Η πράξη δεν προσεγγίζεται πλέον απλώς ως αντικείμενο φιλοσοφικού στοχασμού, αλλά ολοένα και περισσότερο ως ο ίδιος ο τόπος εντός του οποίου παράγεται η φιλοσοφική σκέψη. Σε πιο ριζοσπαστικές διατυπώσεις, παύει να δηλώνει αποκλειστικά την ορθολογική δράση και αναδιαμορφώνεται ως συμβάν, επιτέλεση, ρήξη ή επιτελεστική ανάδυση. Αυτό που διαφαίνεται, επομένως, ως διακύβευμα δεν είναι απλώς η ποικιλία των ερευνητικών ενδιαφερόντων ούτε το διεπιστημονικό εύρος της σύγχρονης έρευνας, αλλά μια δομική ένταση εσωτερική προς την ίδια τη συγκρότηση της Πρακτικής Φιλοσοφίας.
Η επιλογή και η σύνθεση των κειμένων στον παρόντα τόμο επιτρέπουν να διαφανεί αυτή η βαθιά κινητικότητα και, παρότι εν πολλοίς εμπεριέχουν την πρόθεση διερεύνησης γύρω από την Πρακτική Φιλοσοφία, κατά κανόνα δεν εγγράφονται σε ένα ήδη συγκροτημένο πλαίσιο κατανόησής της ούτε αποβλέπουν σε μια συστηματική αποτύπωσή της. Προερχόμενα από διαφορετικές επιστημολογικές και μεθοδολογικές παραδοχές, περισσότερο ή λιγότερο φιλοσοφικές, επιχειρούν εκδοχές της εμπειρίας της πράξης χωρίς να προϋποθέτουν τη συστηματική σύνδεσή της με την Πρακτική Φιλοσοφία ή την αδιαμεσολάβητη ένταξή τους σε έναν «πυρήνα» της. Δεν επιδιώκεται, έτσι, η συγκρότηση ενός συνεκτικού, κανονιστικού θεωρητικού σχήματος. Από τη σκοπιά αυτή, οι συμβολές, από μόνες τους, δεν συνιστούν μια τέτοια μετατόπιση του ίδιου του πεδίου. Είναι η επιμελητική χειρονομία που τη συλλαμβάνει και την επιτελεί ως πειραματική κίνηση προς μια εντατικοποιημένη κατανόηση της Πρακτικής φιλοσοφίας, ακριβώς μέσω της σύνθεσης κειμένων τα οποία ενεργοποιούνται ως πεδίο σχέσεων, έτσι ώστε οι εντάσεις, οι μετασχηματισμοί, οι δυσκολίες και οι πολυπλοκότητες ενός τέτοιου εγχειρήματος να καθίστανται ορατές.
Η Πρακτική Φιλοσοφία δεν επισπεύδει την ενσωμάτωση αυτών των κειμένων· τα περιεργάζεται, επιτρέποντας στη συνάρτησή τους να αρθρώσει ένα ίδιον μέτρο σκέψης.